چرا گنو/لینوکس را دوست دارم؟ (بخشِ غیرِ مسابقه!)

نوشته شده توسط رامین در ۳ بهمن ۱۳۹۱

یا اعترافی از یک لینوکس دوست به جامعه‌یِ همذات‌اش

آنان که آزادی را فدای امنیت می‌کنند، نه شایستگی آزادی را دارند و نه لیاقت امنیت را.
بنیامین فرانکلین

همیشه «چرا»‌ها پرسش‌هایِ سختی به حساب می‌آیند، حداقل برایِ من یکی که اینگونه بوده. یعنی چراییِ یک چیز شاید بیش از خودِ آن چیز ارزش داشته باشد ولی پاسخ دادن به این چرایی هرگز آسان نبوده چرا که گاهی وقت‌ها این پاسخ با شرمناک‌ترین حس‌هایِ آدمی آمیخته شده که ترجیح می‌دهد از آن‌ها صحبتی نکند و جای‌اش دلایلِ دیگری سرِ هم کند که گرچه در ظاهر توجیح‌پذیر می‌نماید ولی در باطن بهانه‌هایی‌ست برایِ فرار از پاسخ‌گویی.
این سوال برایِ آنانی که در جهتِ رودخانه شنا نمی‌کنند چیزِ غریبی نیست، می‌دانید برایِ ماهی سیاهِ کوچولو دریا چیز بعیدی نبود ولی بردرانش مدام در این اندیشه بودند که چه چیزِ دریا ماهی سیاهِ کوچولو را شیفته‌یِ خود کرده؟
و به راستی چه چیزِ لینوکس مارا شیفته‌یِ خود کرده؟
lif
رایگان بودن؟ مگر نه اینکه تمامِ چیزهایی که در این ملک ماتم زده استفاده می‌کنیم بهایی یکسان دارد مگر بهایِ اندیشیدن که گاهی… بگذریم!
آزادی؟ به راستی آزادی ما را به این سمت کشانده؟ ما ساکنانِ دنیایِ مجازی بی‌شک در پیِ نداشته‌هایِمان در دنیایِ واقعی به اینجا کوچ کرده‌ایم و یکی از نداشته‌هایِمان آزادی بوده ولی همین بوده بهانه‌یِ مهاجرتِ ما به این سرزمین مقدس (هر چند که قداستی برایِ آن قائل نیستیم:))؟ همین مایی که روزگاری نه چندان دور در نقضِ حریمِ خصوصیِ هم به جد می‌کوشیدیم و سر‌هامان از هر درِ بازی واردِ خانه‌ها می‌شد و چشم‌هایِمان در مترو و اتوبوس و خیابان لباس زنان را می‌درید، یکدفعه شدیم روشنفکران و توبه‌گویان و رهروانِ راهِ آزادی؟
این‌ها بهانه‌هایی‌ست برایِ طفره رفتن از جواب، جوابی که شرمگینِمان می‌کند و این غرورِِ ویران‌گرِمان می‌ترسد که بگویداش، دوست دارم به این سوال جواب بدهم، به این‌که چرا گنو/لینوکس را دوست دارم؟
من گنو لینوکس را دوست دارم بخاطرِ ذاتِ اعتراض‌گری و بی‌پروایی‌اش، چون نمی‌ترسد بخاطرِ اشتباهات‌اش یا تفاوت‌اش مضحکه شود و یا به مبارزه طلبیده شود. بی‌پروا اعتراض می‌کند به هر آنچه که از آن ناخشنود است حتی اگر ناخشنودی‌اش بی‌دلیل باشد و بی‌بهانه. لینوکس به من یاغی‌گری را آموخت.
من گنو لینوکس را دوست دارم بخاطرِ حسِ برتری دوستی. خیلی از ما در زمانه‌یِ خودمان جزو بهترین‌ها بوده‌ایم در ویندوز و داس و سی شارپ و امثالهم ولی مگر در میانِ سیاه/سفید پوستان سیاه/سفید بودن یک امتیاز محسوب می‌شود؟ مگر خوب بودن در میانِ خوبان و بد بودن در میانِ بدان چیزی جز یک بودنِ نکبت بار است؟ من لینوکس را دوست دارم چون به من نشان داد که در دریاهایِ دیگر که کسی به سراغِشان نرفته می‌توان شناگری ماهر بود و نیاز نیست چون غورباقه‌ای و ماهی‌ای در یک برکه‌یِ همیشگی شنا کنم. لینوکس به من ماهی سیاهِ کوچولو بودن را آموخت.
این‌ها چیزهایی بود که بخاطراش به سراغِ لینوکس رفتم ولی امروز جورِ دیگری به این معشوقه‌ام می‌نگرم.
من گنو لینوکس را دوست دارم چون به من یاد داد که آدم‌ها حق داردند هر جور که می‌خواند باشند، تقاوتِ فکریِ آدم‌ها آن‌ها را بر هم برتری نمی‌دهد و برتری در چیزهایِ دیگری شکل می‌گیرد، گنو لینوکس به من مفهومِ آزادی را آموخت و حرمت گذاشتن به حریمِ شخصی، به من یاد داد که باید به حریمِ شخصیِ خودم احترام بگذارم و بر حق بودن را به من آموخت. به من یاد داد که دیگران حق ندارند مرا محدود کنند، به من معنی کارِ گروهی را آموخت و قدرتِ آن را نشانم داد. من با او آموختم که یک نفر به تنهایی نمی‌تواند دنیا را متحول کند ولی مجموعه‌ای از افراد می‌توانند جهانی نو خلق کنند.
لینوکس مرا به قیبله‌ای از سرخپوستان برد و از من انسانی آزاداندیش، متفاوت و سرکش ساخت و من گنو لینوکس را تنها و تنها برایِ این دوست دارم.

وقتی گوگل پا جایِ پایِ گرگِ پیرِ ناقلا می‌گذارد

نوشته شده توسط رامین در ۱۶ دی ۱۳۹۱

همه‌یِ ما داستان‌هایِ زیادی شنیده‌ایم از قهرمانان‌ای که با پلیدی‌ها مبارزه می‌کنند ولی وقتی به قدرت می‌رسند خودِشان تبدیل به اهریمن می‌شوند. این موضوع چندان بی‌ربط به داستانِ کمپانیِ گوگل نیست، شرکتی که روزگاری نه چندان دور بزرگ‌ترین دشمنِ انحصار طلبی و مدافعِ حریمِ خصوصی بود، امروز دارد تبدیل می‌شود به بزرگ‌ترین نقض کننده‌یِ حریمِ خصوصی (البته بعد از فیس‌بوک قاعدتاً) و یکی از غول‌هایِ انحصار طلبی.
googlecuffs
داستان از کجا شروع می‌شود؟
بیایید فرض کنیم شما در کشورِ بی ادبِ آمریکایِ جهانخوار زندگی می‌کنید. یک روز از خواب بیدار می‌شوید و می‌بینید پلیس در خانه‌ی شماست به خاطرِ این‌که یک فیلم را از اینترنت به صورت غیرقانونی دانلود کرده‌اید (داستان است! زیاد به محتوایِ آن گیر ندهید!). شما دستگیر می‌شوید ولی این پایان ماجرا نیست…
پلیس لیستی از محتوایِ مجرمانه‌ای که در طولِ حیاتتان در جستجویِ آن‌ها بوده‌اید را به پرونده‌تان اضافه می‌کند و بعد لیستی از افراد که با آن‌ها در ارتباط بوده‌اید و ریزِ مکاتباتتان، حتی آن‌هایی را که حذف کرده‌اید. صفحاتی از وب را که مشاهده کرده‌اید، عکس‌هایی که دیده‌اید، جاهایی که رفته‌اید، کتاب‌هایی که خوانده‌اید، فیلم‌هایی که دیده‌اید و هزاران چیزِ دیگر…
ولی همه‌یِ این‌ها از کجا سر و کله‌شان پیدا شد؟
درستgoogle هست زدید «ناظرِ کبیر شما را می‌نگرد»،
شما از سرویسِ جیمیل استفاده می‌کنید، سرویسی که ایمیل‌هایِ شما را حتی بعد از آنکه پاک کردید هنوز نگه‌داری می‌کند و در صورتِ لزوم آن‌ها را در اختیار دولت قرار می‌دهد.[۱]
شما از سرویسِ جستجویِ گوگل استفاده می‌کنید، سرویسی که ردِ پایِ شما را در اینترنت دنبال می‌کند و می‌تواند آن را در اختیاراتِ شرکت‌هایِ تجاری قرار دهد.[۲][۳]
شما از یوتیوب، گوگل درایو، ریدر، و ده‌ها ابزارِ دیگرِ گوگل استفاده می‌کنید که اطلاعاتِ شما را به صورتِ یکپارچه دریافت و ذخیره می‌کنند.[۴]
این‌ها را بگذاریم کنارِ اینکه:
گوگل از ارائه‌یِ اپلیکیشنِ یوتیوب برایِ ویندوزفون جلوگیری کرد.[۵]
گوگل از ارائه‌یِ اپلیکیشنِ گوگل مپز برایِ ویندوزفون جلوگیری کرد.[۶]
گوگل اپلیکیشن‌های مارکت را کنترل می‌کند.
گوگل سیستم عاملِ بسته‌یِ اندروید را به عنوانِ متن باز منتشر کرده.[۷][۸]
گوگل در محصولاتش به صورتِ رایگان از فایل‌هایِ متنیِ آزاد پشتیبانی نمی‌کند.[۹]
و ده‌ها دلیلِ دیگر برایِ اینکه بدانیم گوگل دارد پا می‌گذارد جایِ پایِ گرگِ پیرِ ناقلا...[۱۰][۱۱]

تصاویر:

http://www.maximumpc.com/article/features/googles_real_names_policy_evil

http://mindblog.dericbownds.net/2007/10/googles-evil-eye.html